Ama
Vorige week hebben we afscheid genomen van mijn schoonmoeder, het onbetwiste opperhoofd van onze familie. Haar primaire rol was die van grootmoeder en overgrootmoeder, en in navolging van haar eerste kleinkind noemen wij haar dan ook allemaal Ama. Vanuit haar appartement in Amstelveen overzag ze de wereld en voorzag die van haarscherp commentaar. Daar zittend op haar stoel, lezend en tv-kijkend, was ze de meest bezochte oma van het westelijk halfrond. Een bezoek stond garant
4 dagen geleden3 minuten om te lezen
Eet jezelf op
We hebben drukke weken gehad, hier op Montecanino. Deels had dat te maken met mijn zestigste verjaardag, deels was het een gevolg van het feit dat het huis nu - min of meer - klaar is en dus gebruikt kan en moet worden voor gasten. Zo hadden we een gezellige borrel voor al onze buren, een waanzinnige feestweek met kinderen en aanhang, kleinkinderen en onze broers en zus, totaal 25 man; een geweldig weekend met elf van mijn beste Eindhovense vrienden; en tenslotte onze Duitse
11 okt3 minuten om te lezen
Italiaans avontuur 2
Ik buig het ijzerdraad wat verder open en we klimmen door het gat. Daar staan we dan. Als twee nieuwsgierige faunen in een betoverend mooi Arcadia. We waden door het gras, alles om ons heen in ons opnemend. Een stel kraaien vliegt voor ons op. We lopen omhoog, de heuvel op, richting huis. We komen op de oprit, die het huis verbindt met de gesloten poort. Het pad ligt er wat verwaarloosd bij, wat gecompenseerd wordt door prachtig bloeiende rozenstruiken aan weerszijden. Op een
29 jul4 minuten om te lezen
Erman, Erman!
Dag vijf thuis, na een dubbele longontsteking. En opeens heb ik weer energie. Als onkruid dat zich tussen de tegels door wurmt. Ik voel het door mijn lijf trekken. We kunnen weer vooruit! De plannen buitelen over elkaar heen, de lijstjes met plannen schrijven zichzelf. Vier dagen duurt het feest. Dan zakt het weer in. En sindsdien is het bijna elke dag raak. Zweterig wakker worden, dat vage gevoel van gewoon ziek zijn. Geen koorts, niks meetbaars. Alleen maar rot. Precies zoa
22 jul2 minuten om te lezen
Italiaans avontuur 1
Ik ben uit het ziekenhuis ontslagen! Nog lang niet helemaal op de been, maar in ieder geval weer thuis. Maar wacht even, thuis? Je zat opeens in een italiaans ziekenhuis! En je had het over verhuizen?? Daar heb je ons helemaal niks over verteld! Ja dat klopt. En daarom ga ik jullie nu meenemen in ons Italiaanse Avontuur. Een meeslepend feuilleton in wie-weet-hoeveel delen. Lees met me mee! Het begon twee jaar geleden, toen de Amsterdamse zomer dusdanig koud en nat bleek, dat
5 jul5 minuten om te lezen
Naar huis
Er is alweer een week verstreken sinds ik het ziekenhuis binnenkwam. En vandaag mag ik naar huis. Zoals elke keer tot nu toe vervult me dat niet alleen met blijdschap, maar ook met angst. De witte wereld van het ziekenhuis biedt regelmaat, rust en bescherming. Wat er ook mis gaat, benauwdheid of een natgezweet bed, met een druk op de knop komen de hulptroepen aangesneld. Mocht het opeens slechter met me gaan, dan hoef ik niet een ambulance te bellen, ik ben al in het ziekenhu
3 jul1 minuten om te lezen
Ervanaf
Het onderstaande stukje schreef ik een week geleden. Ik wist toen nog niet dat dit slechts de stilte voor de storm was... Ik lig er weer eens vanaf. Of beter, mijn lichaam doet raar. Na een prima week besluit het opeens om in opstand te komen. Nul energie, grieperig gevoel, hoofdpijn, overal pijn. Mijn Garmin horloge bevestigt dit : body battery almost empty, take some rest! Wat denk je dat ik de afgelopen 48 uur heb gedaan?? Vrijwel continu op mn rug gelegen. Het horloge wij
1 jul4 minuten om te lezen
